De overheid bouwt scholen maar heeft veel te weinig middelen om voldoende te bieden. Op initiatief van de bevolking worden er met gemeenschapsgelden scholen gebouwd, om zoveel mogelijk kinderen te kunnen onderwijzen. Echter eveneens door gebrek aan financiën, kan het jaren duren, voordat een school een school genoemd kan worden. De meeste scholen zijn slecht gehuisvest in veelal onvoltooide bouwsels, met name in het binnenland. Er is een gebrek aan behoorlijk onderdak, tafels en stoelen, lesmaterialen, om een paar zaken te noemen.

In ons werelddeel is in deze zaken goed voorzien, aan goede materialen geen gebrek.Al deze aspecten van het onderwijs zijn in Gambia verre van vanzelfsprekend. In de praktijk komt het erop neer dat er 45 tot 60 en soms nog wel meer, kinderen in een klaslokaal zitten, vaak alleen op banken van hout of beton, om van goede en voldoende lesmaterialen maar te zwijgen.

De kleuterscholen bieden onderwijs aan de kinderen tot c.a 7 jaar, vergelijkbaar met de kleuterschool. Ze worden opgezet door privé initiatief van de bevolking en gebouwd met giften en fondsen. Vanaf 7 jaar zijn kinderen ‘leerplichtig’ en gaan ze naar de basisschool, die 6 jaar duurt, net als het basis onderwijs in ons land.

Veel gezinnen kunnen het schoolgeld echter niet betalen, dat betekent dat de kinderen geen onderwijs volgen of slechts enkele termijnen. Slechts weinig kinderen stromen door naar het middelbaar onderwijs, de middelbare school, omdat de schoolkosten voor de meeste ouders veel te hoog zijn. Onderwijs is echter ook voor Gambia de sleutel tot verdere ontwikkeling en dus broodnodig.